Gry
Nishida Kitaro, najwybitniejszy nowoż. filozof Japonii, który sam praktykował z., przeprowadził analizę filozofii z., wg której teorię tożsamosci jednostkowej jaźni i buddy, czyli jaźni oświeconej (shin soku butsu), w z. należy traktować jako “absolutnie sprzeczną samotożsamość” (zettaimujunteki jikodoitsu). Dowodem na to, że nauki z. należy rozpatrywać z punktu widzenia logiki paradoksu, jest także teoria tożsamosci “zwyczajnej jaźni” (byojoshin) i oświecenia. Zmiana jakościowa jednostkowej jaźni nie ma sensu, ze względu na pojęcie “pustki ja” (muga), które jest kluczowe dla buddyzmu nie ma sensu zmieniać czegoś, co nie ma stałych cech. Mistrzowie z. wyraźnie odróżniali “prawdziwą pustkę” (shinku) od relatywnej “pustki jednostronnej” (henku). “Prawdziwa pustka”, którą Nishida określał mianem absolutnej nicości (zettaiteki mu), jest negacją nie tylko afirmacji, ale także negacji.